Shloka 683
युधिष्ठिरस्य अर्जुनप्रेषण-युक्तिवर्णनम् | Yudhiṣṭhira’s Rationale for Sending Arjuna and Request to Dhaumya
पितृदेवार्चनपरो वाजपेयमवाप्नुयात् । वहाँसे क्षीरवती नामक पुण्यतीर्थमें जाय
pitṛdevārcanaparo vājapeyam avāpnuyāt | tatraiva kṣīravatī-nāmakaṁ puṇyatīrthaṁ gacchet, yat atyanta-puṇyātmabhiḥ puruṣaiḥ paripūrṇam | tatra snātvā devatā-pitṝṇāṁ pūjane lagnaḥ puruṣo vājapeya-yajñasya phalaṁ prāpnoti |
ឃូលាស្ត្យា បាននិយាយថា៖ «អ្នកណាដែលឧស្សាហ៍ឧទ្ទិសចិត្តក្នុងការបូជាបិតរទេវ (បុព្វបុរស) និងទេវតាទាំងឡាយ នោះបានទទួលផលបុណ្យដូចការធ្វើយជ្ញវាជពេយ (Vājapeya)។ ពីទីនោះ គួរទៅកាន់ទីរត់បរិសុទ្ធឈ្មោះ ក្សីរវតី (Kṣīravatī) ដែលជាទីសក្ការៈខ្ពង់ខ្ពស់ មានបុរសចិត្តបរិសុទ្ធមកប្រមូលផ្តុំជាញឹកញាប់។ ងូតទឹកនៅទីនោះ ហើយឧទ្ទិសខ្លួនក្នុងការគោរពបូជាទេវតា និងបិតរទេវ នោះមនុស្សនោះបានផលដូចបានធ្វើយជ្ញវាជពេយ។»
घुलस्त्य उवाच
Educational Q&A
Pilgrimage and sacred bathing, when joined with sincere worship of both gods and ancestors, can yield merit comparable to an eminent Vedic sacrifice; inner devotion and proper reverence are emphasized as the means of gaining great spiritual fruit.
The speaker, Ghūlastya, recommends a specific pilgrimage destination—Kṣīravatī tīrtha—and states the benefit of bathing there and performing worship: the pilgrim attains the reward traditionally associated with the Vājapeya sacrifice.