Shloka 14
अरण्यकपर्व — मार्कण्डेयकथिते रामविजयः, सीताशुद्धिः, अयोध्याप्रत्यागमनवर्णनम्
Rāma’s victory, Sītā’s vindication, and return to Ayodhyā as told by Mārkaṇḍeya
स जज्ञे विश्रवा नाम तस्यात्मार्थेन वै द्विज: । प्रतीकाराय सक्रोधस्ततो वैश्रवणस्य वै
sa jajñe viśravā nāma tasyātmārthena vai dvijaḥ | pratīkārāya sakrodhas tato vaiśravaṇasya vai, rājan |
មារកណ្ឌេយៈបានមានព្រះវាចាថា៖ «ពីរូបនោះ បានកើតមានព្រះព្រាហ្មណ៍មួយឈ្មោះ វិស្រវា ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងសម្រាប់គោលបំណងរបស់គាត់ឯង។ ហើយ—ព្រះរាជា—ដោយពេញទៅដោយកំហឹង គាត់បានកើតឡើងដើម្បីសងសឹកចំពោះវៃស្រវណៈ»។
मार्कण्डेय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and the urge for retaliation can shape even familial and cosmic outcomes; it frames wrath as a powerful motive that generates further entanglement rather than reconciliation.
Mārkaṇḍeya tells the king that a brahmin-sage named Viśravā came into being, and that his emergence is linked to anger and a purpose of counteraction directed against Vaiśravaṇa (Kubera), continuing a conflict within a lineage.