Shloka 26
आरण्यकपर्वणि अध्यायः २१६ — इन्द्र-स्कन्द-संमुखता वज्रप्रहारश्च
Indra approaches Skanda; vajra strike and the arising of Viśākha
अथ क्षिप्त: शरो घोरो मयापि द्विजसत्तम । ताडितश्न॒ ऋषिस्तेन शरेणानतपर्वणा,द्विजश्रेष्ठ) तदनन्तर मैंने भी एक भयानक बाण छोड़ा। उसकी गाँठ कुछ झुकी हुई थी। उस बाणसे एक ऋषि मारे गये
atha kṣiptaḥ śaro ghoro mayāpi dvijasattama | tāḍitaś ca ṛṣis tena śareṇānataparvaṇā ||
បន្ទាប់មក ខ្ញុំផ្ទាល់ក៏បានបាញ់ព្រួញដ៏គួរឱ្យភ័យខ្លាចមួយផងដែរ ឱ ព្រះទ្វិជជេស្ឋ (អ្នកកើតពីរដង)។ ឥសីអ្នកបួសមួយអង្គ ត្រូវព្រួញនោះ—ដែលចំណុចសន្លាក់របស់វាបន្តិចមួយកោង—ហើយត្រូវសម្លាប់។ នាទីនោះបង្ហាញថា អំពើមួយដែលធ្វើដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្ន តាមអារម្មណ៍ឆាប់រហ័ស អាចក្លាយជាបាបធ្ងន់ ពេលវាប៉ះពាល់ដល់អ្នកគ្មានកំហុស និងអ្នកគួរគោរពផ្លូវវិញ្ញាណ។
व्याध उवाच
Educational Q&A
Even a moment of rash action can become adharma when it harms an innocent—especially a sage—so restraint, awareness, and accountability are essential to righteous conduct.
The hunter recounts that he shot a frightening arrow; it struck a ṛṣi and caused the sage’s death, setting up the moral weight of unintended or impulsive violence.