Shloka 11
कण्वोपदेशः—नश्वरबलविवेकः तथा मातलिगुणकेश्याः आख्यानारम्भः
Kaṇva’s Counsel on Impermanent Power; Opening of the Mātali–Guṇakeśī Narrative
तपस्विनो महात्मानो वेदप्रत्ययदर्शिन: । उदीर्यमाणं राजानं क्रोधदीप्ता द्विजातय:
tapasvino mahātmāno vedapratyayadarśinaḥ | udīryamāṇaṃ rājānaṃ krodhadīptā dvijātayaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ព្រះព្រាហ្មណ៍ទ្វិជៈអ្នកតបស្យា មានព្រលឹងធំ និងបានឃើញច្បាស់នូវសេចក្តីប្រាកដនៃវេដៈ ក៏រលត់មិនបាននូវកំហឹង ដោយព្រះរាជានោះបន្តជំរុញសួរទៅមុខ។ ឃើញទ្រង់ត្រូវបានទប់ស្កាត់ហើយក៏នៅតែបន្តសួរដដែលៗ ពួកគេក៏កើតសេចក្តីខឹង និងត្រៀមនឹងនិយាយទៅកាន់ទ្រង់ ដើម្បីកំណត់ព្រំដែនធម៌រវាងការសួរដោយសុភាពរាបសារ និងការបង្កហេតុដោយអហង្ហារ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical limit: inquiry should be guided by humility and receptivity. When a ruler’s questioning becomes insistence fueled by pride, even patient sages—grounded in Vedic certainty—may respond with righteous anger to reassert dharma and proper conduct.
A king continues to press questions repeatedly; the ascetic Brahmin seers, who understand Vedic principles, become angered at his persistent, agitated manner and are about to speak to him in response.