Shloka 105
Kṛṣṇa at Duryodhana’s House: Refusal of Hospitality and Departure to Vidura (कृष्णस्य धार्तराष्ट्रनिवेशनगमनम्)
(कुरूणां पाण्डवानां च लोकानां चापराजित । सर्वस्यैतस्य वाष्णेय गतिस्त्वमसि माधव ।।
vaiśampāyana uvāca | kurūṇāṃ pāṇḍavānāṃ ca lokānāṃ cāparājita | sarvasyaitasya vāṣṇeya gatistvamasi mādhava || prabhāvo buddhivīryaṃ ca tādṛśaṃ tava keśava || tām āmantrya ca govindaḥ kṛtvā cābhipradakṣiṇam | prātiṣṭhata mahābāhur duryodhanagṛhān prati ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ឱ មាធវៈ អ្នកមិនអាចត្រូវគេឈ្នះបាន ឱ ពូជវ្រឹෂ្ណិ! អ្នកជាទីពឹង និងជាគោលដៅចុងក្រោយរបស់កូរុ ទាំងបណ្ឌវៈ ហើយទាំងលោកទាំងមូល។ ឱ កេសវៈ ព្រះតេជៈ និងកម្លាំងបញ្ញាវិចារណរបស់អ្នក សមស្របនឹងសិរីរុងរឿងរបស់អ្នកដូចគ្នា»។ បន្ទាប់ពីសុំលាដោយគោរព ហើយដើរវង់ជុំវិញគុនទី (ព្រឹថា) តាមពិធីគោរពរួច Govinda អ្នកមានដៃខ្លាំង បានចេញដំណើរទៅកាន់ផ្ទះរបស់ទុរយោធនៈ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even amid impending war, the highest ethical orientation is to recognize the true ‘gati’—the ultimate refuge and guiding intelligence. The verse frames Kṛṣṇa as the stabilizing moral and cosmic recourse for both sides, implying that right counsel and discerning power (buddhi-vīrya) are central to dharma in crisis.
After being praised as the refuge of all and acknowledged for his power and intellect, Kṛṣṇa respectfully takes leave of Kuntī by circumambulating her and then proceeds toward Duryodhana’s house—signaling the next step in his diplomatic engagement with the Kaurava leadership.