Shloka 1
अपन ह< बक। ] अति्ऑकशा:<ह द्रयशीतितमो< ध्याय: द्रौोपदीका श्रीकृष्णसे अपना दुःख सुनाना और श्रीकृष्णका उसे आश्वासन देना वैशम्पायन उवाच राज्ञस्तु वचन श्रुत्वा धर्मार्थसहितं हितम् । कृष्णा दाशार्हमासीनमब्रवीच्छोककर्शिता
Vaiśaṃpāyana uvāca | rājñas tu vacanaṃ śrutvā dharmārthasahitaṃ hitam | kṛṣṇā dāśārham āsīnam abravīc chokakarśitā ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ក្រោយបានស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះមហាក្សត្រ—ដែលមានប្រយោជន៍ និងសម្របសម្រួលទាំងធម៌ និងគោលនយោបាយ—ក្រឹෂ್ಣា (ដ្រោបទី) ដែលត្រូវទុក្ខព្រួយបំផ្លាញចិត្ត បាននិយាយទៅកាន់ ដាសារហៈ (ព្រះក្រឹෂṇa) ខណៈព្រះអង្គអង្គុយនៅទីនោះ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Speech and counsel should be both hita (beneficial) and grounded in dharma and artha—moral rightness joined with practical wisdom—especially when addressing those in distress.
After hearing the king’s well-intentioned, dharma-and-artha-based words, Draupadī—overcome by grief—turns to Kṛṣṇa (Dāśārha) and begins to speak, setting up her lament and his reassurance.