Shloka 12
जागनेपर वृष्णिकुलभूषण श्रीकृष्णने पहले अर्जुनको ही देखा। मधुसूदनने उन दोनोंका यथायोग्य आदर-सत्कार करके उनसे उनके आगमनका कारण पूछा। तब दुर्योधनने भगवान् श्रीकृष्णसे हँसते हुएसे कहा-- ।। विग्रहे5स्मिन् भवान् साहां मम दातुमिहाहति | सम॑ं हि भवतः सख्यं मम चैवार्जुनेडपि च
vaishampāyana uvāca | jāgane para vṛṣṇikulabhūṣaṇaḥ śrīkṛṣṇena pūrvam arjunam eva dṛṣṭaḥ | madhusūdanena tau dvāv api yathāyogyaṃ ādara-satkāraṃ kṛtvā tayor āgamanakāraṇaṃ pṛṣṭam | tato duryodhanaḥ bhagavantaṃ śrīkṛṣṇaṃ hasann iva uvāca— || vigrahe 'smin bhavān sahāyaṃ mama dātum iha arhati | samaṃ hi bhavataḥ sakhyaṃ mama caivārjune 'pi ca ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ ក្រោយភ្ញាក់ឡើង ព្រះក្រឹષ્ણ—អលង្ការនៃវ្រឹෂ್ಣិ—បានសង្កេតឃើញអរជុនជាមុន។ មធុសូទនៈបានទទួលស្វាគមន៍ភ្ញៀវទាំងពីរដោយកិត្តិយសសមគួរ ហើយសួរអំពីមូលហេតុនៃការមកដល់។ បន្ទាប់មក ទុរយោធនៈ និយាយទៅកាន់ព្រះក្រឹષ્ણ ដោយញញឹមពេលនិយាយថា៖ «ក្នុងសង្គ្រាមដែលកំពុងខិតជិតមកនេះ ព្រះអង្គគួរផ្តល់ការគាំទ្រដល់ខ្ញុំនៅទីនេះ; ព្រោះមិត្តភាពរបស់ព្រះអង្គមានសមភាព—ទាំងចំពោះខ្ញុំ និងចំពោះអរជុនផងដែរ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical tension between personal friendship and political allegiance: Duryodhana appeals to Kṛṣṇa on the basis of equal friendship, implying that fairness should translate into support. It sets up the Mahābhārata’s recurring question of how dharma is discerned when relationships, power, and impending war pull in different directions.
Kṛṣṇa wakes and first notices Arjuna, then properly receives both Arjuna and Duryodhana and asks why they have come. Duryodhana, smiling, requests Kṛṣṇa’s aid in the coming conflict, arguing that Kṛṣṇa’s friendship is the same toward him and toward Arjuna.