Shloka 5
Dhṛtarāṣṭra’s Inquiry and Sañjaya’s Etymologies of Kṛṣṇa’s Names
Puruṣottama-nāma-nirvacana
संजय उवाच मायां न सेवे भद्रें ते न वृथा धर्ममाचरे । शुद्धभावं गतो भक््त्या शास्त्राद् वेझि जनार्दनम्,संजयने कहा--महाराज! आपका कल्याण हो। मैं कभी माया (छल-कपट)-का सेवन नहीं करता। व्यर्थ (पाखण्डपूर्ण) धर्मका आचरण नहीं करता। भगवान्की भक्तिसे मेरा अन्तःकरण शुद्ध हो गया है; अतः मैं शास्त्रके वचनोंसे भगवान् श्रीकृष्णके स्वरूपको यथावत् जानता हूँ
sañjaya uvāca māyāṃ na seve bhadraṃ te na vṛthā dharmam ācare | śuddhabhāvaṃ gato bhaktyā śāstrād vetsi janārdanam ||
សញ្ជ័យមានពាក្យថា៖ «មហារាជ! សូមព្រះអង្គប្រកបដោយសុភមង្គល។ ខ្ញុំមិនប្រើមាយា—ការលួចលាក់បោកបញ្ឆោត—ឡើយ ហើយក៏មិនអនុវត្តធម៌ដោយឥតប្រយោជន៍ ដើម្បីបង្ហាញខ្លួនប៉ុណ្ណោះដែរ។ ដោយភក្តិចំពោះព្រះអម្ចាស់ ចិត្តខាងក្នុងរបស់ខ្ញុំបានបរិសុទ្ធ; ដូច្នេះ ដោយអំណាចព្រះវចនៈក្នុងសាស្ត្រ ខ្ញុំដឹងព្រះជនារទន (ព្រះក្រឹષ્ણ) តាមពិតដូចដែលព្រះអង្គមាន។»
संजय उवाच
Educational Q&A
True religious life is marked by sincerity: avoiding deceit (māyā) and rejecting hollow, performative dharma. Devotion (bhakti) purifies the inner disposition, enabling genuine understanding of Kṛṣṇa (Janārdana) grounded in śāstra rather than in pretense.
Sanjaya, speaking to the king, asserts his moral credibility: he does not employ trickery and does not follow dharma as hypocrisy. He explains that through devotion his mind has become pure, and thus he is able—by scriptural testimony—to know and speak rightly about Janārdana (Śrī Kṛṣṇa).