Shloka 17
उद्योगपर्व — अध्याय ५४: दुर्योधनस्य धृतराष्ट्रं प्रति बलप्रशंसन-युक्तः आश्वासनवादः
Duryodhana’s Reassurance and Force-Praise to Dhritarashtra
ततो द्रोणो<ब्रवीद् भीष्म: कृपो द्रौणिश्न भारत । मत्वा मां महतीं चिन्तामास्थितं व्यथितेन्द्रियम्
tato droṇo ’bravīd bhīṣmaḥ kṛpo drauṇiś ca bhārata | matvā māṃ mahatīṃ cintām āsthitaṃ vyathitendriyam ||
បន្ទាប់មក អាចារ្យ ដ្រូណៈ ព្រះបិតាមហា ភីស្មៈ ក្រឹបៈ និងកូនប្រុសរបស់ដ្រូណៈ (អស្វត្ថាមា) ឱ ភារតៈ។ ពួកគេឃើញថា ខ្ញុំធ្លាក់ចូលក្នុងកង្វល់ដ៏ធំ ហើយអារម្មណ៍ទាំងឡាយរងការរញ្ជួយ ក៏និយាយលួងលោមថា៖ «ឱ អ្នកដុតបំផ្លាញសត្រូវ! ទោះបីមនុស្សខាងសត្រូវមានចិត្តស្អប់ខ្ពើមចំពោះយើង ក៏កុំភ័យឡើយ។ ពេលពួកគេមកឈរជួរនៅសមរភូមិ សត្រូវមិនអាចឈ្នះយើងបានទេ»។
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a leadership moment: senior warriors attempt to steady a ruler’s shaken mind. Ethically, it shows how counsel can be used to strengthen resolve—here, toward war—by reframing fear as unnecessary and asserting confidence in one’s side.
Duryodhana is troubled and inwardly agitated. Observing his anxiety, Droṇa, Bhīṣma, Kṛpa, and Aśvatthāman speak to reassure him, telling him not to fear the enemy faction because they will not be able to defeat the Kauravas in battle.