Shloka 5
Sanatsujāta–Dhṛtarāṣṭra Saṃvāda: Pramāda as Mṛtyu
Chapter 42
नच्छन्दांसि वृजिनात् तारयन्ति मायाविनं मायया वर्तमानम् | नीडं शकुन्ता इव जातपक्षा- श्छन्दांस्येनं प्रजहत्यन्तकाले,जो कपटपूर्वक धर्मका आचरण करता है, उस मिथ्याचारीका वेद पापोंसे उद्धार नहीं करते। जैसे पंख निकल आनेपर पक्षी अपना घोंसला छोड़ देते हैं, उसी प्रकार अन्तकालमें वेद भी उसका परित्याग कर देते हैं
na cchandāṁsi vṛjināt tārayanti māyāvinaṁ māyayā vartamānam | nīḍaṁ śakuntā iva jātapakṣāś chandāṁsy enaṁ prajahaty antakāle ||
សនត្សុជាត មានព្រះវាចា៖ «បទសូត្រវេទ មិនអាចសង្គ្រោះពីបាបបានឡើយ ចំពោះបុរសក្បត់ក្លែងក្លាយ ដែលរស់ដោយល្បិចកល។ ដូចសត្វបក្សី ពេលស្លាបរីកពេញលេញហើយ ក៏ចាកចេញពីសំបុក—ដូច្នោះដែរ នៅវេលាចុងក្រោយ វេទទាំងឡាយក៏បោះបង់អ្នកលាក់ពុតនោះ»។
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
Scriptural learning or recitation (chandāṁsi/Vedas) cannot protect a person who practices deceit; dharma requires inner integrity, not merely outward religious performance.
In Sanatsujāta’s instruction (Sanatsujātīya) within the Udyoga Parva, he warns that hypocrisy nullifies the salvific power attributed to Vedic knowledge—at death, such knowledge ‘leaves’ the deceiver, like fledged birds leaving their nest.