Shloka 19
उद्योगपर्व — विदुरनीतिः (Adhyāya 37): आयुःक्षयहेतवः, नीतिसूत्राणि, बलभेदाः, पाण्डव-विग्रहदोषदर्शनम्
अपण्डितो वापि सुहृत् पण्डितो वाप्यनात्मवान् | भारत! जो मित्र न हो, मित्र होनेपर भी पण्डित न हो, पण्डित होनेपर भी जिसका मन वशमें न हो, वह अपनी गुप्त मन्त्रणा जाननेके योग्य नहीं है ।। १८ ह ।। नापरीक्ष्य महीपाल: कुर्यात् सचिवमात्मन:
apaṇḍito vāpi suhṛt paṇḍito vāpy anātmavān | bhārata! yo mitra na ho, mitra bhūtvāpi yo na paṇḍitaḥ, paṇḍito bhūtvāpi yasya mano na vaśe, sa svaguhya-mantraṇā-jñāne na yogyas tiṣṭhati || nāparīkṣya mahīpālaḥ kuryāt sacivam ātmanaḥ ||
វិទុរៈបានព្រមានព្រះបារ័ត (ធ្រឹតរាស្ត្រ) ថា ព្រះមហាក្សត្រមិនគួរប្រគល់មន្ត្រសម្ងាត់របស់ព្រះអង្គឲ្យអ្នកណាក៏បានឡើយ៖ មិនគួរឲ្យអ្នកមិនប្រាជ្ញ ទោះជាស្និទ្ធស្នាលក៏ដោយ; មិនគួរឲ្យអ្នកដែលគេហៅថាមិត្ត ប៉ុន្តែមិនមែនមិត្តពិត; មិនគួរឲ្យអ្នកខ្វះវិជ្ជា ទោះជាជិតស្និទ្ធក៏ដោយ; ហើយសូម្បីតែអ្នកប្រាជ្ញ ក៏មិនគួរឲ្យ ប្រសិនបើគ្មានការគ្រប់គ្រងចិត្តខ្លួន។ ដូច្នេះ ព្រះមហាក្សត្រគួរតែងតាំងមន្ត្រីតែបន្ទាប់ពីពិនិត្យសាកល្បងយ៉ាងម៉ត់ចត់ ព្រោះសុវត្ថិភាពនៃមន្ត្រ គឺសុវត្ថិភាពនៃរាជ្យ។
विदुर उवाच
Educational Q&A
Confidential counsel should be shared only with a thoroughly tested minister who is wise, truly loyal, and self-controlled; learning without self-mastery is unsafe for state secrets.
In Vidura’s counsel to Dhṛtarāṣṭra during the Udyoga Parva, he lays down principles of royal policy: the king must scrutinize character and competence before appointing advisers and before entrusting them with secret deliberations.