Shloka 25
Adhyaya 32: Saṃjaya’s Return, Audience with Dhṛtarāṣṭra, and Ethical Admonition
आर्यकर्मणि रज्यन्ते भूतिकर्माणि कुर्वते । हित॑ च नाभ्यसूयन्ति पण्डिता भरतर्षभ,भरतकुलभूषण! पण्डितजन श्रेष्ठ कर्मोमें रुचि रखते हैं, उन्नतिके कार्य करते हैं तथा भलाई करनेवालोंमें दोष नहीं निकालते
āryakarmaṇi rajyante bhūtikarmāṇi kurvate | hitaṃ ca nābhyasūyante paṇḍitā bharatarṣabha ||
វិទុរៈមានពាក្យថា៖ ឱ អ្នកឧត្តមក្នុងវង្សភារតៈ! អ្នកប្រាជ្ញរីករាយនឹងអំពើដ៏ថ្លៃថ្នូរ; ពួកគេប្រព្រឹត្តកិច្ចការដែលនាំមកនូវសេចក្តីរុងរឿង និងការលូតលាស់ពិតប្រាកដ; ហើយមិនច្រណែន ឬរកកំហុសចំពោះអ្នកដែលធ្វើល្អដល់អ្នកដទៃឡើយ។ នេះហើយជាសញ្ញានៃអ្នកមានការយល់ដឹងច្បាស់។
विदुर उवाच
Educational Q&A
A truly wise person (paṇḍita) is recognized by three traits: delight in noble conduct (ārya-karma), active pursuit of welfare and prosperity through constructive deeds (bhūti-karman), and freedom from jealous fault-finding toward benefactors (nābhyasūyante hita-kāriṣu).
In Udyoga Parva, Vidura offers moral and political counsel (Vidura-nīti) to restrain destructive impulses and guide the Kuru leadership toward righteous, stable governance. This verse defines the character of the wise as a standard for the listener to emulate amid escalating conflict.