अध्याय २९ — वासुदेव–संजय संवादः
Karma, Varṇa-Dharma, and the Ethics of Governance
या नो भार्या: संजय वेत्थ तत्र तासां सर्वासां कुशल तात पृच्छे: । सुसंगुप्ता: सुरभयो5नवद्या: कच्चिद् गृहानावसथाप्रमत्ता:,तात संजय! हस्तिनापुरमें हमारे भाइयोंकी जो स्त्रियाँ हैं, उन सबको तो तुम जानते ही हो। उन सबकी कुशल पूछना और कहना क्या तुमलोग सर्वथा सुरक्षित रहकर निर्दोष जीवन बिता रही हो? तुम्हें आवश्यक सुगन्ध आदि प्रसाधन-सामग्रियाँ प्राप्त होती हैं न? तुम घरमें प्रमादशून्य होकर रहती हो न? भद्र महिलाओ! क्या तुम अपने श्वशुरजनोंके प्रति क्रूरतारहित कल्याणकारी बर्ताव करती हो तथा जिस प्रकार तुम्हारे पति अनुकूल बने रहें, वैसे व्यवहार और सद्भावको अपने हृदयमें स्थान देती हो?
yā no bhāryāḥ sañjaya vettha tatra tāsāṁ sarvāsāṁ kuśala tāta pṛcchaḥ | susaṁguptāḥ surabhayo 'navadyāḥ kaccid gṛhān āvasathāpramattāḥ ||
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «សញ្ជ័យ អ្នកស្គាល់ភរិយារបស់បងប្អូនយើងដែលស្ថិតនៅហាស្តិនាបុរ។ សូមអ្នកសួរសុខទុក្ខនារីទាំងអស់នោះផង។ តើពួកនាងត្រូវបានការពារយ៉ាងល្អ ហើយរស់នៅដោយគ្មានកំហុសឬទេ? តើពួកនាងទទួលបានគ្រឿងក្រអូប និងគ្រឿងអលង្ការដែលចាំបាច់ឬទេ? តើពួកនាងនៅក្នុងគេហដ្ឋានដោយប្រុងប្រយ័ត្ន មិនប្រហែសឬទេ?»
युधिछिर उवाच
Even amid political crisis, dharma includes attentive care for dependents: ensuring women’s safety, dignity, material needs, and a blameless, vigilant household life. Welfare (kuśala) is not only physical security but also ethical and social well-being.
Yudhiṣṭhira addresses Sañjaya, who has come from Hastināpura, and asks him to convey inquiries about the well-being of the Pāṇḍavas’ womenfolk there—whether they are protected, provided for, and living carefully and without reproach.