Shloka 3
अध्याय २९ — वासुदेव–संजय संवादः
Karma, Varṇa-Dharma, and the Ethics of Governance
युधिछिर उवाच अनुज्ञात: संजय स्वस्ति गच्छ न नः स्मरस्यप्रियं जातु विद्वन् विद्यश्ष त्वां ते च वयं च सर्वे शुद्धात्मानं मध्यगतं सभास्थम्,युधिष्ठिर बोले--संजय! मैं तुम्हें जानेकी अनुमति देता हूँ। तुम्हारा कल्याण हो। अब तुम जाओ। विद्वन्! तुम कभी हमलोगोंका अनिष्ट-चिन्तन नहीं करते हो। इसलिये कौरव तथा हमलोग सभी तुम्हें शुद्धचित्त एवं मध्यस्थ सदस्य समझते हैं
yudhiṣṭhira uvāca | anujñātaḥ sañjaya svasti gaccha na naḥ smarasy apriyaṃ jātu vidvan viditaś ca tvaṃ te ca vayaṃ ca sarve śuddhātmānaṃ madhyagataṃ sabhāstham |
យុធិષ્ઠិរ បានមានព្រះវាចាថា៖ «សញ្ជ័យ! ខ្ញុំអនុញ្ញាតឲ្យអ្នកចេញដំណើរ។ សូមសុភមង្គលមានដល់អ្នក។ ឥឡូវនេះ ចូរអ្នកទៅចុះ។ ឱ អ្នកប្រាជ្ញ! អ្នកមិនដែលគិតអាក្រក់ចំពោះយើងឡើយ។ ដូច្នេះ ទាំងកౌរវ និងយើងទាំងអស់គ្នា ស្គាល់អ្នកថាជាមនុស្សចិត្តបរិសុទ្ធ និងមានភាពមធ្យមភាគ—ជាសមាជិកក្នុងសភាដែលឈរនៅកណ្ដាល ដោយស្មោះត្រង់ និងគួរជឿទុកចិត្ត»។
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Even amid political conflict, a messenger who bears no malice and maintains impartiality is to be honored. Ethical communication rests on goodwill (not wishing harm), purity of intention, and neutrality in public deliberation.
After hearing Sañjaya, Yudhiṣṭhira formally grants him leave to depart with blessings for safety. He acknowledges Sañjaya’s consistent goodwill and notes that both sides—Kauravas and Pāṇḍavas—recognize him as a pure-minded, neutral figure in the royal assembly.