Shloka 22
अध्याय २६ — युद्ध-निन्दा, काम-दोष, तथा धार्तराष्ट्र-नीति-विश्लेषण
War-aversion, Desire as a Policy Fault, and Analysis of Dhṛtarāṣṭra’s Governance
नाथर्मे ते धीयते पार्थ बुद्धि- न संरम्भात् कर्म चकर्थ पापम् । आत्थ कि तत् कारणं यस्य हेतो: प्रज्ञाविरुद्धं कर्म चिकीर्षमीदम्,कुन्तीनन्दन! आपकी बुद्धि कभी अधर्ममें नहीं लगती तथा आपने क्रोधमें आकर भी कभी पापकर्म नहीं किया है, तो बताइये, कौन-सा ऐसा (प्रबल) कारण है, जिसके लिये अब आप अपनी बुद्धिके विरुद्ध यह युद्ध-जैसा पापकर्म करना चाहते हैं?
sañjaya uvāca | nātharme te dhīyate pārtha buddhir na saṃrambhāt karma cakartha pāpam | āttha ki tat kāraṇaṃ yasya hetoḥ prajñāviruddhaṃ karma cikīrṣam idam ||
សញ្ជ័យបាននិយាយថា៖ «ឱ បារថៈ ចិត្តរបស់អ្នកមិនដែលបែរទៅរកអធម៌ឡើយ ហើយសូម្បីតែក្នុងកំហឹង អ្នកក៏មិនដែលប្រព្រឹត្តអំពើបាប។ ដូច្នេះ សូមប្រាប់ខ្ញុំ—ហេតុដ៏ខ្លាំងក្លាអ្វី ដែលដោយសារវា អ្នកឥឡូវនេះចង់ធ្វើអំពើដែលផ្ទុយនឹងការវិនិច្ឆ័យល្អរបស់ខ្លួន អំពើដែលមានបាបដូចសង្គ្រាមនេះ ឱ កូនគុនទី?»
संजय उवाच
Educational Q&A
Even a person known for dharmic restraint should not act from impulse or against clear discernment; if one is about to do a grave act like war, it must be justified by a compelling and ethically defensible cause rather than anger or confusion.
Sañjaya addresses Pārtha (Arjuna), reminding him of his established character—never inclined to adharma and never committing sin even in anger—and presses him to explain what strong reason could make him now intend a war-like act that seems contrary to his own wisdom.