Shloka 12
अध्याय २६ — युद्ध-निन्दा, काम-दोष, तथा धार्तराष्ट्र-नीति-विश्लेषण
War-aversion, Desire as a Policy Fault, and Analysis of Dhṛtarāṣṭra’s Governance
इह क्षेत्रे क्रियते पार्थ कार्य न वै किज्चित् क्रियते प्रेत्य कार्यम् कृतं त्वया पारलौक्यं च कर्म पुण्यं महत् सद्धिरतिप्रशस्तम्,कुन्तीनन्दन! इस शरीरके रहते हुए ही कोई भी सत्कर्म किया जा सकता है। मरनेके बाद कोई कार्य नहीं किया जा सकता। आपने तो परलोकमें सुख देनेवाला महान् पुण्यकर्म किया है, जिसकी साधु पुरुषोंने भूरि-भूरि प्रशंसा की है
sañjaya uvāca | iha kṣetre kriyate pārtha kāryaṁ na vai kiñcit kriyate pretya kāryam | kṛtaṁ tvayā pāralaukyaṁ ca karma puṇyaṁ mahat saddhir atipraśastam |
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ឱ បារថ! នៅទីនេះ—ក្នុងវាលនៃជីវិតដែលមានរាងកាយ—ទើបអាចធ្វើអ្វីដែលគួរធ្វើបាន; បន្ទាប់ពីស្លាប់ទៅ មិនអាចធ្វើកិច្ចការណាមួយបានឡើយ។ អ្នកបានធ្វើរួចហើយនូវកុសលកម្មដ៏មហិមា ដែលផ្តល់ផលនៅលោកក្រោយ ហើយត្រូវបានអ្នកសុចរិតសរសើរដងហើយដងទៀត។
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse stresses urgency in dharma: meaningful duty and meritorious action can be performed only while one is alive; after death, one cannot initiate new deeds. Therefore one should act rightly now, earning puṇya that benefits beyond this life.
Sanjaya addresses Partha (Arjuna), commending him for having already performed a great virtuous deed that brings otherworldly benefit, a deed praised by the righteous—framing Arjuna’s conduct in terms of timely, embodied moral action.