Shloka 19
उद्योगपर्व — अध्याय २५: संजयदूतवाक्यम्
Sañjaya’s Envoy-Speech on Peace
सो>तं न पश्यामि परीक्षमाण: कथं स्वस्ति स्यात् कुरुसृंजयानाम् । आत्िश्वर्यो धृतराष्ट्र: परेभ्य: प्रत्राजिते विदुरे दीर्घदृष्टो,मैं बहुत सोचने-विचारनेपर भी कोई ऐसा उपाय नहीं देखता, जिससे कुरु तथा सूंजयवंश दोनोंका कल्याण हो। धृतराष्ट्र हम शत्रुओंसे ऐश्वर्य छीनकर दूरदर्शी विदुरको देशसे निर्वासित करके अपने पुत्रोंसहित भूमण्डलका निष्कण्टक साम्राज्य प्राप्त करनेकी आशा लगाये बैठे हैं। ऐसे लोभी नरेशके साथ केवल संधि ही बनी रहेगी, (युद्ध आदिका अवसर नहीं आयेगा) यह सम्भव नहीं जान पड़ता; क्योंकि हमलोगोंके वन चले जानेपर वे हमारे सारे धनको अपना ही मानने लगे हैं
sa taṁ na paśyāmi parīkṣamāṇaḥ kathaṁ svasti syāt kurusṛñjayānām | atiśvaryo dhṛtarāṣṭraḥ parebhyaḥ pratrājite vidure dīrghadṛṣṭaḥ ||
សញ្ជ័យបាននិយាយ៖ ទោះខ្ញុំបានពិនិត្យពិចារណាពីគ្រប់ទិសទាំងអស់ ក៏មិនឃើញវិធីណាមួយដែលអាចបង្កើតសេចក្តីសុខសាន្តសម្រាប់ទាំងពួកកុរុ និងពួកស្រឹញ្ជយៈបានឡើយ។ ធ្រិតរាស្ត្រា ដែលស្រវឹងដោយអំណាច បានបណ្តេញវិទុរៈដ៏ឆ្ងាយឃើញឆ្ងាយឲ្យទៅនិរទេស ហើយស្វែងរកការដកយកអធិបតេយ្យពីគូប្រជែងរបស់ខ្លួន។ ជាមួយស្តេចលោភលន់បែបនេះ មិនហាក់អាចឲ្យសន្ធិសញ្ញាធម្មតាមួយនៅយូរដោយគ្មានឱកាសជម្លោះបានទេ; ព្រោះពេលបណ្ឌវៈចូលព្រៃ ពួកកៅរវៈបានចាប់ផ្តើមគិតថាទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់ជារបស់ខ្លួន។
संजय उवाच
Educational Q&A
When rulers are driven by greed and power, they silence or exile wise counsel, making genuine welfare (svasti) for all sides impossible; diplomacy without ethical restraint cannot prevent conflict.
Sanjaya assesses the political situation and concludes that peace is unlikely: Dhṛtarāṣṭra, having expelled the prudent Vidura and seeking to seize the opponents’ sovereignty, cannot sustain a stable treaty, especially after the Pāṇḍavas’ forest-exile led the Kaurava side to treat their property as its own.