Shloka 5
अम्बायाः तपोदीक्षा–रुद्रवर–आत्मदाहः
Amba’s Ascetic Vow, Rudra’s Boon, and Self-Immolation
भायोवाच न तन्मिथ्या महाराज भविष्यति कथंचन । त्रैलोेक्यकर्ता कस्माद्धि वृथा वक्तुमिहाहति
dṛpada uvāca | na tan mithyā mahārāja bhaviṣyati kathaṃcana | trailokyakartā kasmād dhi vṛthā vaktum ihārhati | rājan yadi te rocate brūyāṃ mama vākyaṃ niśāmaya | pṛṣatanandana etac chrutvā yathābuddhi gṛhāṇa ||
ព្រះមហេសីបានមានព្រះវាចា៖ «មហារាជ! ព្រះពរដែលព្រះសិវៈប្រទាន មិនអាចក្លាយជាមោឃៈឡើយ។ ព្រះអម្ចាស់អ្នកបង្កើតលោកទាំងបី តើអាចមានព្រះវាចាមិនពិតនៅទីនេះដូចម្តេច? មហារាជ! ប្រសិនបើព្រះអង្គពេញព្រះហឫទ័យ ខ្ញុំនឹងនិយាយ—សូមស្តាប់ពាក្យខ្ញុំ។ ឱ កូនព្រះបាទព្រឹសត! សូមស្តាប់ហើយទទួលយកតាមបញ្ញារបស់ព្រះអង្គ»។
दुपद उवाच
Educational Q&A
A divine boon—especially from a cosmic Lord like Śiva—is not to be suspected as false; the passage upholds satya (truth) and the ethical confidence that a supreme being does not speak vainly.
Drupada addresses a king, affirming that Śiva’s granted boon cannot become untrue, and then asks permission to continue speaking, urging the listener to hear and accept the counsel with discernment.