Shloka 23
भीष्म–रामजामदग्न्ययुद्धप्रस्थानवर्णनम्
Bhishma’s Account of Parashurama’s Challenge and the March to Kurukshetra
ततः पुनः शरं दीप्तं सुप्रभं कालसम्मितम् । असृजं जामदग्न्याय रामायाहं जिघांसया,तब मैंने पुनः जमदग्निनन्दन परशुरामकी ओर उन्हें मार डालनेकी इच्छासे एक कालाग्निके समान प्रज्वलित तथा तेजस्वी बाण छोड़ा
tataḥ punaḥ śaraṃ dīptaṃ suprabhaṃ kālasammitam | asṛjaṃ jāmadagnyāya rāmāyāhaṃ jighāṃsayā ||
បន្ទាប់មក ម្តងទៀត ដោយចិត្តចង់សម្លាប់គាត់ ខ្ញុំបានបាញ់ព្រួញមួយដ៏ភ្លឺចែងចាំង ទ្រង់ទ្រាយរុងរឿង ហាក់ដូចត្រូវវាស់តាមអំណាចនៃកាលៈ (មរណៈ) ទៅកាន់រាមៈ ជាមកដគ្ន្យៈ (បរśុរាមៈ)។ នៅពេលនេះ ការសម្រេចចិត្តរបស់ភីṣ្មៈបង្ហាញថាមិនរអាក់រអួលឡើយ៖ ទោះជាប្រឈមមុខនឹងវីរបុរសចាស់ជរាដែលគេគោរព ក៏គាត់ធ្វើតាមកាតព្វកិច្ចដ៏តឹងរឹងនៃសង្គ្រាមក្សត្រិយ និងធម៌ដែលខ្លួនបានជ្រើសក្នុងការប្រកួត។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the stern ethic of kṣatriya-dharma: once a duel is joined, even revered status does not exempt an opponent from decisive action. It also invokes Kāla (Time/Death) to underscore how warfare places human agency under the shadow of inevitability and mortal consequence.
Bhīṣma, speaking in the first person, describes a moment in his combat with Paraśurāma: he again shoots a blazing, deadly arrow at Rāma Jāmadagnya, explicitly stating his intent to kill.