Shloka 376
भीष्म–जामदग्न्यसंवादः (Amba-prasaṅga and Kurukṣetra Dvandva Declaration) / Bhishma–Jamadagnya Dialogue
गरुद्धिजातिर्धर्मात्मा यदेवं पीडित: शरै: । राजन! उस समय शोकके वेगसे व्याकुल हो मैं बार-बार इस प्रकार कहने लगा --'अहो! मुझ क्षत्रियने यह बड़ा भारी पाप कर डाला
garuḍdhijātir dharmātmā yadevaṁ pīḍitaḥ śaraiḥ | rājan! tadā śokavegena vyākulo'haṁ punaḥ punaḥ evam uktavān— “aho! mayā kṣatriyeṇa mahāpāpaṁ kṛtam, yat dharmātmānaṁ brāhmaṇa-guruṁ caiva evaṁ śaraiḥ pīḍitam” |
រាម បាននិយាយថា៖ «នៅពេលដែលបុរសធម៌នោះ—អ្នកកើតក្នុងវង្សកុលរបស់ គរុឌ—ត្រូវបានព្រួញទាំងឡាយធ្វើទុក្ខទោសយ៉ាងនេះ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ ខ្ញុំត្រូវបានរលកសោកសៅគ្របដណ្តប់ ហើយនិយាយឡើងម្តងហើយម្តងទៀតថា៖ ‘អាឡាស! ខ្ញុំជាក្សត្រិយៈ បានប្រព្រឹត្តបាបធ្ងន់ណាស់ ដែលបានធ្វើឲ្យព្រះព្រាហ្មណ៍ដ៏ធម៌ និងជាគ្រូរបស់ខ្ញុំ រងរបួសដោយព្រួញយ៉ាងនេះ!’»
राम उवाच
Educational Q&A
Even in a kṣatriya context where weapons are used, harming a righteous brāhmaṇa teacher is presented as a grave ethical transgression; the verse foregrounds remorse and the primacy of dharma and reverence to the guru over martial impulse.
Rāma addresses a king and recalls a moment when a righteous figure (described as of Garuḍa’s lineage) was struck and pained by arrows; seized by grief, Rāma repeatedly laments that he has committed a great sin by wounding his brāhmaṇa preceptor.