Shloka 35
भीष्म–जामदग्न्यसंवादः (Amba-prasaṅga and Kurukṣetra Dvandva Declaration) / Bhishma–Jamadagnya Dialogue
तब मैंने पुन: अपने-आपको स्थिर करके कुपित हो उस युद्धमें परशुरामजीपर सैकड़ों बाण बरसाये ।।
sa tair agny-arka-saṅkāśaiḥ śarair āśīviṣopamaiḥ | śitair abhyardito rāmo manda-ceta iva abhavat ||
ខ្ញុំបានធ្វើឲ្យខ្លួនឯងមាំមួនឡើងវិញ ហើយដោយកំហឹង បានបាញ់ព្រួញរាប់រយដើមលើព្រះបារាសុរាម។ ព្រួញទាំងនោះភ្លឺឆេះដូចភ្លើង និងព្រះអាទិត្យ ហើយគួរឲ្យខ្លាចដូចពស់ពុល; មុតស្រួចយ៉ាងខ្លាំង។ ត្រូវរងការបុកប៉ះដោយព្រួញមុតៗនោះជាបន្តបន្ទាប់ ព្រះរាមៈក៏ដូចជាមនុស្សស្មារតីស្រពិចស្រពិលទៅ។
राम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and escalation in battle can overwhelm even the strongest, making one appear senseless; it implicitly commends restraint and clarity as essential to righteous conduct amid conflict.
In the course of a confrontation, Paraśurāma is repeatedly struck by extremely sharp arrows described as fire- and sun-like and as terrifying as venomous snakes, leaving him looking dazed and mentally dulled.