Shloka 32
ततस्तं वै विमनसमुदीक्ष्याहमथाब्रुवम् । नाहमेनां पुनर्दद्यां ब्रह्मन् भ्रात्रे कंचन,तब मैंने परशुरामजीको उदास देखकर इस प्रकार कहा--'ब्रह्मन! अब मैं इसका विवाह अपने भाईके साथ किसी प्रकार नहीं कर सकता
tatastaṃ vai vimanasam udīkṣyāham athābruvam | nāham enāṃ punar dadyāṃ brahman bhrātre kaṃcana ||
បន្ទាប់មក ខ្ញុំបានឃើញព្រះបារាសុរាមមានចិត្តសោកសៅ ហើយបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះព្រាហ្មណ៍! ខ្ញុំមិនអាចផ្តល់នាងឲ្យរៀបការជាថ្មីជាមួយបងប្រុសរបស់ខ្ញុំបានឡើយ មិនថាយ៉ាងណាក៏ដោយ»។
राम उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes dharmic restraint and the ethical finality of marital arrangements: once a woman’s marital status has been established, it should not be treated as a negotiable object to be reassigned, even under authoritative pressure.
Rāma observes Paraśurāma’s dejection and responds firmly, declaring that he will not give the woman again to his brother—signaling a refusal to reverse or reconfigure a marriage decision and setting a boundary in a tense interpersonal exchange.