Shloka 41
Amba approaches the Paraśurāma context; Hotravāhana’s counsel and Akṛtavraṇa’s report (अम्बोपाख्यानम्—रामदर्शनप्रसङ्गः)
अकृतव्रण उवाच भवन्तमेव सततं राम: कीर्तयति प्रभो । सृञ्जयो मे प्रियसखो राजर्षिरिति पार्थिव,अकृतव्रणने कहा--राजन्! परशुरामजी तो सदा आपकी ही चर्चा किया करते हैं। उनका कहना है कि सूंजयवंशी राजर्षि होत्रवाहन मेरे प्रिय सखा हैं
Akṛtavraṇa uvāca: bhavantam eva satataṁ Rāmaḥ kīrtayati prabho | sṛñjayo me priyasakho rājarṣir iti pārthiva ||
អក្រឹតវ្រṇៈ បាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់! បរាសុរាម (រាមៈ) តែងតែសរសើរ និងរំលឹកអំពីព្រះអង្គជានិច្ច។ ‘ហោត្រវាហន ព្រះរាជឥសីវង្សស្រឹញ្ជយៈ ជាមិត្តជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំ’—ទ្រង់តែងនិយាយដូច្នេះ ឱ ព្រះរាជា»។
अकृतव्रण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical value of earned reputation: a ruler’s standing is affirmed by the praise of a respected authority (Paraśurāma), and true friendship is expressed through consistent public acknowledgment of another’s virtues.
Akṛtavraṇa reports to a king that Paraśurāma repeatedly speaks about him, calling Sṛñjaya a beloved friend and a rājarṣi, thereby honoring the king’s lineage and stature through Paraśurāma’s testimony.