Shloka 4
ततो द्युतिमतां मध्ये पाण्डवानां महात्मनाम् | सृञ्जयानां च मत्स्यानां कृष्णस्य च यशस्विन:,(संजय कहते हैं--) तब वहाँ बैठे हुए तेजस्वी महात्मा पाण्डवों, सूंजयों, मत्स्यों, यशस्वी श्रीकृष्ण तथा पुत्रोंसहित ट्रपद और विराटके समीप समस्त राजाओंके बीचमें उलूकने यह बात कही
tato dyutimatāṁ madhye pāṇḍavānāṁ mahātmanām | sṛñjayānāṁ ca matsyānāṁ kṛṣṇasya ca yaśasvinaḥ ||
បន្ទាប់មក នៅក្នុងសភារាជ—មធ្យមណ្ឌលនៃព្រះមហាក្សត្រទាំងឡាយ—នៅចំពោះមុខបណ្ឌវដ៏ភ្លឺរលោង និងមានចិត្តធំ, ពួកស្រឹញ្ជយ និងមត្ស្យ, ព្រះក្រឹષ્ણដ៏មានកិត្តិយស—(ដូចសញ្ជ័យបានរាយការណ៍)—អ៊ូលូកបាននិយាយពាក្យទាំងនេះ នៅជិត ទ្រុបដ និង វីរាត ព្រមទាំងកូនៗរបស់ពួកគេ។
युधिष्ठिर उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, at critical junctures, public speech in a royal assembly carries ethical weight: words can uphold dharma through truthful counsel and peace-making, or they can inflame hostility and hasten adharma. The setting underscores responsibility in diplomacy—especially when many rulers and allies are present.
Sañjaya describes the scene where Ulūka (Duryodhana’s envoy) addresses the gathered leaders allied with the Pāṇḍavas—alongside Kṛṣṇa, Drupada, and Virāṭa. This introduces the envoy’s speech, a pivotal diplomatic exchange occurring just before the outbreak of the Kurukṣetra war.