Shloka 4
प्रकाशकर्मा तपनो यो<यं देवो विरोचन: । अजीजनत त्वां मय्येष कर्ण शस्त्रभृतां वरम्
prakāśakarmā tapano yo 'yaṃ devo virocanaḥ | ajījanat tvāṃ mayy eṣa karṇa śastrabhṛtāṃ varam ||
កರ್ಣៈ បាននិយាយថា៖ «ព្រះវិរោចនៈ អាទិត្យទេវតាដ៏ភ្លឺរលោង បញ្ចេញកម្តៅ—ដែលកិច្ចការរបស់ទ្រង់គឺការបំភ្លឺ—បានបង្កើតអ្នកឡើងក្នុងខ្ញុំ ឱ កರ್ಣៈ ជាអ្នកល្អឯកក្នុងចំណោមអ្នកកាន់អាវុធ»។
कर्ण उवाच
Educational Q&A
The verse frames martial prowess and personal identity as rooted in a higher, divinely sanctioned origin, suggesting that excellence and destiny are not merely self-made but arise from causes beyond ordinary human control.
Karna is speaking and invokes a radiant divine figure (identified with the Sun through the epithet tapanaḥ) to assert a divinely grounded origin and to claim preeminence among warriors, strengthening his self-presentation and legitimacy in the unfolding conflict.