Shloka 23
गालवस्य विषादः तथा विष्णुप्रयाणम्
Gālava’s Despair and Resolve to Seek Viṣṇu
“मानद! दक्षिणायुक्त कर्म ही सफल होता है। दक्षिणा देनेवाले पुरुषको ही सिद्धि प्राप्त होती है ।।
Nārada uvāca: “Mānada! dakṣiṇā-yuktaṃ karma hi saphalaṃ bhavati. dakṣiṇā-dātur eva puruṣasya siddhiḥ prāpyate. svarge kratu-phalaṃ tad dhi dakṣiṇā; śāntir ucyate. kim āharāmi gurv-arthaṃ? bravītu bhagavān iti.”
«ឱអ្នកប្រទានកិត្តិយស! កិច្ចពិធីដែលមានទក្ខិណា សមរម្យភ្ជាប់មកជាមួយ ទើបក្លាយជាផលសម្រេច។ អ្នកប្រគេនទក្ខិណា ទើបទទួលបានសិទ្ធិផល។ ពិតប្រាកដណាស់ នៅស្ថានសួគ៌ ផលនៃយញ្ញៈ ត្រូវបាននិយាយថា អាស្រ័យលើទក្ខិណា ហើយវេដៈ បានប្រកាសថា ទក្ខិណា ជាប្រភពនៃសន្តិភាព។ ដូច្នេះ ព្រះគ្រូដ៏គួរគោរព សូមប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំគួរនាំអ្វីមកជាគ្រូទក្ខិណា?»
नारद उवाच
Educational Q&A
A religious act or sacrifice is considered complete and truly fruitful only when accompanied by dakṣiṇā. The merit and ‘peace’ associated with a rite are linked to the giver’s ethical act of honoring the officiant/teacher through an appropriate gift.
Nārada emphasizes the doctrinal value of dakṣiṇā and then, in a posture of humility, asks the revered guru what he should bring as guru-dakṣiṇā—framing the next action as obedience to the teacher’s instruction.