Shloka 22
Udyoga Parva, Adhyaya 104: Nārada on Suhṛt and Nirbandha; the Viśvāmitra–Gālava Exemplum Begins
ततः स भगवांस्तस्य स्कन््धे बाहुं समासजत् । निपपात स भारार्तों विह्नलो नष्टचेतन:,इतना कहकर भगवान् विष्णुने गरुड़के कंधेपर अपनी दाहिनी बाँह रख दी। उसके बोझसे पीड़ित एवं विह्नल होकर गरुड़ गिर पड़े। उनकी चेतना भी नष्ट-सी हो गयी
tataḥ sa bhagavāṁs tasya skandhe bāhuṁ samāsajat | nipapāta sa bhārārto vihvalo naṣṭacetanaḥ ||
បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានព្រះភាគ (វិṣṇu) បានដាក់ព្រះបាដៃលើស្មារបស់គរុឌ។ ដោយទម្ងន់នោះ គរុឌត្រូវទុក្ខទ្រាំ មមាញឹក និងរង្គោះរង្គើ ហើយដួលចុះ ដូចជាស្មារតីកំពុងរលត់។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញពីមហិមាព្រះដ៏មិនអាចវាស់វែង និងភាពទាបខ្លួនដែលសូម្បីអ្នកខ្លាំងបំផុតក៏ត្រូវរៀន នៅពេលប្រឈមមុខអំណាចលើសកម្លាំង។
कण्व उवाच
Educational Q&A
Even extraordinary strength has limits before the Divine; true devotion includes humility and recognition that spiritual reality is not measured by physical power.
After speaking, the Lord places His arm on Garuḍa’s shoulder; the divine weight overwhelms Garuḍa, who collapses and becomes nearly unconscious.