Shloka 17
Virāṭa-sabhāyāṃ Saṃniveśaḥ — Assembly at Virāṭa’s Hall and Kṛṣṇa’s Diplomatic Counsel
तथापि राजा सहित: सुहृद्धि- रभीप्सतेडनामयमेव तेषाम् | यत् तु स्वयं पाण्डुसुतैर्विजित्य समादह्वतं भूमिपतीन् प्रपीड्य
tathāpi rājā sahitaḥ suhṛdbhir abhīpsate ’nāmayam eva teṣām | yat tu svayaṃ pāṇḍusutair vijitya samādahvataṃ bhūmipatīn prapīḍya ||
ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ព្រះមហាក្សត្រ—មានមិត្តសុចរិតនៅជុំវិញ—នៅតែអះអាងថា ព្រះអង្គស្វែងរកតែសុខសាន្ត និងសុវត្ថិភាពរបស់ពួកគេប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែពិតប្រាកដវិញ គឺបន្ទាប់ពីកូនៗបណ្ឌុបានឈ្នះ និងបង្ក្រាបស្តេចដទៃៗដោយកម្លាំងរបស់ខ្លួនហើយ ទើបត្រូវបានហៅមក និងប្រកាសប្រជែង។
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral inconsistency between declaring concern for others’ welfare and pursuing policies that rely on coercion and provocation. It invites reflection on dharma in statecraft: true welfare cannot be credibly claimed when one’s actions intensify fear, subjugation, and hostility.
Kṛṣṇa comments on the political posture of the king and his circle: they claim to seek the safety of others, yet the Pāṇḍavas—after conquering and subduing other rulers—were then summoned and challenged, implying a deliberate tightening of pressure that fuels the coming confrontation.