Shloka 92
महाभारतमाख्यान क्षितिं गां च सरस्वतीम् । ब्राह्मणान् केशवं चैव कीर्तयन् नावसीदति
mahābhāratam ākhyānaṃ kṣitiṃ gāṃ ca sarasvatīm | brāhmaṇān keśavaṃ caiva kīrtayan nāvasīdati ||
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ «អ្នកណាដែលសូត្រ និងសរសើរជានិច្ចនូវមហាភារត—ប្រវត្តិសាស្ត្រដ៏បរិសុទ្ធ—ព្រមទាំងគោរពដល់ផែនដី គោ ទន្លេសរស្វតី ព្រះព្រាហ្មណ៍ និងកេសវៈ (ព្រះស្រីក្រឹស្ណ) នោះមនុស្សនោះមិនធ្លាក់ចូលក្នុងវិបត្តិឡើយ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that sustained remembrance and praise of dharmic pillars—scriptural narrative (Mahābhārata), earth, cow, Sarasvatī (learning/speech), brāhmaṇas (guardians of Veda), and Kṛṣṇa—stabilizes a person ethically and spiritually, preventing them from ‘sinking’ into adversity.
In the closing context of the Svargārohaṇa Parva, Vaiśampāyana delivers a phalaśruti-style assurance: honoring and reciting the Mahābhārata and venerating key supports of dharma brings protection and well-being, serving as a concluding exhortation to the listener.