Shloka 59
राजेन्द्र! सभापर्व आरम्भ होनेपर ब्राह्मणोंको पूओं, कचौड़ियों और मिठाइयोंके साथ खीर भोजन कराये ।।
vaiśampāyana uvāca |
rājendra! sabhāparva ārambha honepara brāhmaṇoṃ ko pūoṃ, kacoṛiyoṃ aura miṭhāiyoṃ ke sātha khīra bhojana karāye ||
āraṇyake mūlaphalaiḥ tarpayet tu dvijottamān |
araṇīparva cāsādya jalakumbhān pradāpayet |
vanaparva meṃ śreṣṭha brāhmaṇoṃ ko phala-mūloṃ dvārā tṛpta kare; araṇīparva meṃ pahuṃcakara jala se bhare hue ghaṛoṃ kā dāna kare |
វៃសម្បាយនៈបានមានពាក្យថា៖ «ឱ ព្រះរាជាធិរាជដ៏ប្រសើរ! ពេលសភាបវ៌ (Sabhā-parvan) ចាប់ផ្តើម គួរឲ្យបរិភោគព្រះព្រាហ្មណ៍ដោយ “ខីរ” (បាយពុទ្ធទឹកដោះគោ) ជាមួយនឹងនំបំពង នំសាច់បំពេញ និងបង្អែម។ ក្នុងផ្នែកអារណ្យកៈ (Āraṇyaka) គួរឲ្យពេញចិត្តដល់ទ្វិជជនដ៏ឧត្តមដោយឫសឈើ និងផ្លែឈើព្រៃ។ ហើយពេលទៅដល់ផ្នែកអរ៉ណី (Araṇī) គួរបរិច្ចាគក្រឡុកទឹកដែលពេញដោយទឹក។ ដូច្នេះ នៅគ្រប់ដំណាក់កាល អំណោយ និងការទទួលភ្ញៀវត្រូវសមស្របតាមទីកន្លែង និងកាលៈទេសៈ ដើម្បីគោរពអ្នកប្រាជ្ញ និងថែរក្សាជីវិត»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dharmic generosity: honor the learned (Brahmins) through appropriate hospitality and gifts, adapting one’s giving to the setting—rich foods in settled contexts, simple forest produce in wilderness, and life-sustaining water where it is most needed.
Vaiśampāyana instructs a king on prescribed acts of feeding and donation associated with different parvan/sections—Sabhā, Āraṇyaka/Vana, and Araṇī—mapping ethical duties of support and reverence onto the progression of the epic’s contexts.