Shloka 49
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
आकर्णयय भक््त्या सततं जयाख्यं भारतं महत् । श्रीक्ष कीर्तिस्तथा विद्या भवन्ति सहिता: सदा
ākarṇayati bhaktyā satataṃ jayākhyaṃ bhārataṃ mahat | śrīḥ kīrtis tathā vidyā bhavanti sahitāḥ sadā ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ អ្នកណាដែលស្តាប់ដោយសទ្ធា និងស្តាប់ជានិច្ច នូវភារតៈដ៏មហិមានេះ ដែលគេហៅថា “ជយៈ” នោះ សិរីមង្គល កេរ្តិ៍ឈ្មោះល្អ និងវិជ្ជា នឹងស្ថិតនៅជាមួយគាត់ជានិច្ច។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Devotional listening to the Mahābhārata (as ‘Jaya’) is presented as a meritorious practice whose fruit is a harmonious triad: prosperity (śrī), reputation (kīrti), and learning (vidyā).
In the closing context of the epic, Vaiśaṃpāyana delivers a phalaśruti-style statement, praising the benefit of regularly hearing the Bhārata and affirming the auspicious results for the listener.