Shloka 38
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
ऐश्व॒र्ये वर्तता चैव सांख्ययोगवता तथा । नैकतन्त्रविबुद्धेन दृष्टवा दिव्येन चक्षुषा
aiśvarye vartatā caiva sāṅkhyayogavatā tathā | naikatantravibuddhena dṛṣṭvā divyena cakṣuṣā ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ដោយមានអធិរាជ្យវិញ្ញាណ និងឈរជាប់ក្នុងសាំងខ្យៈ និងយោគៈ ហើយភ្ញាក់ដឹងក្នុងសាស្ត្រព្រះធម៌ជាច្រើនសាខា ឥសី វ្យាសៈ—ដែលមើលឃើញដោយទិវ្យទស្សនៈ—បានតែង Itihāsa នេះ ដើម្បីឲ្យកិត្តិយសរបស់បណ្ឌវៈមហាត្មា និងស្តេចដ៏ភ្លឺរលោងផ្សេងៗ ដែលសម្បូរទ្រព្យ សាយភាយទៅទូទាំងលោក។»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames the Mahābhārata as a dharma-oriented sacred history authored by a spiritually accomplished seer. It emphasizes that true authority in transmitting ethical narrative comes from inner purity (tapas), disciplined wisdom (Sāṅkhya-Yoga), and comprehensive learning, so that the exemplary fame (kīrti) of righteous figures may guide later generations.
Vaiśampāyana describes Vyāsa’s qualifications—spiritual power, mastery of Sāṅkhya and Yoga, and multi-śāstra expertise—and states that, using divine sight, Vyāsa composed this history to spread the renown of the Pāṇḍavas and other illustrious kings.