Shloka 41
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 2 — Yudhiṣṭhira’s Inquiry for His Kin and the Vision of a Punitive Realm
नकुल: सहदेवोहं धृष्टद्युम्नो5हमित्युत । द्रौपदी द्रौपदेयाश्व इत्येवं ते विचुक्रुशु:ः
nakulaḥ sahadevo 'haṃ dhṛṣṭadyumno 'ham ity uta | draupadī draupadeyāś ca ity evaṃ te vicukruśuḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំគឺនកុល!» «ខ្ញុំគឺសហទេវ!» ហើយ «ខ្ញុំគឺធ្រឹષ્ટദ്യុម្ន!» អ្នកខ្លះស្រែកថា «ខ្ញុំគឺទ្រៅបទី!» និង «យើងគឺកូនៗរបស់ទ្រៅបទី!»—ដូច្នេះពួកគេទាំងអស់បានស្រែកឈ្មោះខ្លួនឯងដោយសំឡេងខ្លាំងៗ។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
At the end of life’s journey, mere assertion of name and status is powerless; the narrative highlights how attachment to personal identity persists, yet the final passage demands truthfulness and detachment, aligning one’s self-understanding with dharma rather than ego.
A group of figures cry out loudly, each declaring who they are—Nakula, Sahadeva, Dhṛṣṭadyumna, Draupadī, and the Draupadeyas—responding to an inquiry by proclaiming their identities from all sides.