Shloka 2
स्त्रीपर्व — गान्धारीभीमसेनसंवादः
Strī-parva — Gāndhārī–Bhīmasena Dialogue on Wartime Conduct
ततो ज्ञात्वा हतामित्र॑ युधिष्ठिरमुपागतम् । गान्धारी पुत्रशोकार्ता शप्तुमैच्छदनिन्दिता,पुत्रशोकसे पीड़ित हुई, गान्धारीको जब यह मालूम हुआ कि युधिष्छिर अपने शत्रुओंका संहार करके मेरे पास आये हैं, तब उन सती-साध्वी देवीने उन्हें शाप देनेकी इच्छा की
tato jñātvā hatāmitraṁ yudhiṣṭhiram upāgatam | gāndhārī putraśokārtā śaptum aicchad aninditā ||
បន្ទាប់មក ព្រះនាងគន្ធារី ដែលរងទុក្ខសោកស្តាយចំពោះកូនប្រុសទាំងឡាយ បានដឹងថា យុធិષ્ઠិរ បានមកដល់ បន្ទាប់ពីសម្លាប់សត្រូវរបស់ខ្លួនរួចហើយ។ ទោះជានាងគ្មានកំហុស និងគួរឲ្យគោរពក្តី នាងក៏មានបំណងចង់ដាក់បណ្តាសាលើគាត់។ ខគម្ពីរនេះបង្ហាញភាពតានតឹងរវាងទុក្ខម្តាយដែលមិនអាចទ្រាំបាន និងផលវិបាកសីលធម៌នៃសង្គ្រាមដែលអះអាងថាជាសេចក្តីធម៌។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Even when actions are undertaken under the banner of dharma, the human cost of violence persists; grief can drive even the virtuous toward retributive speech (a curse), highlighting the need to reckon ethically with consequences beyond victory.
After the war, Yudhiṣṭhira approaches; Gāndhārī learns he has destroyed his enemies (her sons’ side) and, consumed by sorrow for her sons, she forms the intention to curse him.