Shloka 10
राजधर्मः—प्रमादवर्जनं, दण्डनीतिः, दुर्बलरक्षणम्
Royal Dharma: Vigilance, Just Punishment, Protection of the Vulnerable
राज्ञो भार्यश्नि पुत्राश्न॒ बान्धवा: सुहृदस्तथा । समेत्य सर्वे शोचन्ति यदा राजा प्रमाद्यति
rājño bhāryāś ca putrāś ca bāndhavāḥ suhṛdas tathā | sametya sarve śocanti yadā rājā pramādyati ||
ឧតថ្យៈបាននិយាយថា៖ នៅពេលព្រះរាជាធ្លាក់ចូលក្នុងភាពប្រហែសប្រហោង និងវង្វេងភ្លេចស្មារតី នាងមហេសី ព្រះរាជបុត្រា និងសាច់ញាតិទាំងឡាយ ព្រមទាំងមិត្តស្និទ្ធ និងអ្នកសូមពរ ទាំងអស់នឹងមកប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយយំសោក។
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
A ruler’s pramāda (heedlessness/negligence) does not remain a private fault: it destabilizes the whole household and social circle. Rajadharma therefore requires vigilance, self-control, and attentive governance, because the king’s conduct directly shapes the welfare and emotional security of dependents and allies.
Utathya is instructing about the dangers of a king’s carelessness. He notes that when the king lapses into negligence, those closest to him—queen, sons, relatives, and well-wishers—assemble and grieve, implying looming disorder, insecurity, and the unraveling of support around the throne.