Shloka 31
उतथ्योपदेशः—राजधर्मः, दर्पनिग्रहः, प्रजारक्षणम्
Utathya’s Instruction: Royal Dharma, Restraint of Pride, Protection of Subjects
निगृहीतादमात्याच्च स्त्रीभ्यश्नैव विशेषतः । पर्वताद् विषमाद् दुर्गाद्धस्तिनो 5श्वात् सरीसूपात्
nigṛhītād amātyāc ca strībhyaś caiva viśeṣataḥ | parvatād viṣamād durgād hastino 'śvāt sarīsṛpāt ||
ឧតថ្យៈ បានមានពាក្យថា៖ «ព្រះរាជាគួររក្សាព្រះអង្គឲ្យសុវត្ថិពីមន្ត្រីដែលធ្លាប់ត្រូវចាប់ឃុំម្តងហើយ និងជាពិសេសពីស្ត្រីរបស់បុរសដទៃ។ ព្រះអង្គក៏គួរប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះភ្នំគ្រោះថ្នាក់ និងបន្ទាយឬទីកន្លែងលំបាកឆ្លងកាត់ ហើយចំពោះគ្រោះពីដំរី សេះ និងសត្វលូនវារដូចជាពស់។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នជានិច្ច មិនគួរដើរលេងពេលយប់ ហើយត្រូវបោះបង់ទាំងស្រុងនូវភាពកំណាញ់ មោទនភាព ការលាក់លៀម និងកំហឹង»។
उतथ्य उवाच
Educational Q&A
The verse teaches rājadharma as practical vigilance and moral discipline: a ruler must avoid predictable sources of danger (political enemies, illicit entanglements, hazardous terrain, and powerful animals) and must also renounce inner vices—miserliness, pride, hypocrisy, and anger—that undermine sound judgment and stable rule.
In Śānti Parva’s instruction on kingship, the sage Utathya addresses guidance for a king’s conduct. He lists concrete external threats and then adds an ethical injunction to abandon destructive character traits, framing governance as both security-awareness and self-mastery.