Shloka 15
अरण्यवृत्ति-वैराग्योपदेशः | Forest Discipline and the Program of Non-Attachment
आत्माराम: प्रसन्नात्मा जडान्धबधिराकृति: । अकुर्वाण: परै: काज्चित् संविदं जातु कैरपि
ātmārāmaḥ prasannātmā jaḍāndhabadhirākṛtiḥ | akurvāṇaḥ paraiḥ kāñcit saṃvidaṃ jātu kair api ||
យុធិឋ្ឋិរាបាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងរីករាយតែជាមួយអាត្មា ហើយរក្សាចិត្តខាងក្នុងឲ្យស្ងប់សុខជានិច្ច។ ដោយធ្វើខ្លួនដូចអ្នកទន់ខ្សោយ ដូចអ្នកខ្វាក់ និងអ្នកថ្លង់ ខ្ញុំនឹងមិនចូលរួមសន្ទនាជាមួយនរណាម្នាក់ឡើយ; ខ្ញុំនឹងមិននិយាយទៅកាន់អ្នកដទៃ មិនមើលពួកគេ និងមិនស្តាប់ពួកគេ—ដោយរកសេចក្តីពេញចិត្តតែក្នុងការសមាធិពិចារណាអាត្មាប៉ុណ្ណោះ។»
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
The verse teaches radical inwardness: cultivating serenity and self-sufficiency by withdrawing from social exchange and sensory engagement, as a discipline of detachment and self-contemplation.
Yudhiṣṭhira expresses an intention to renounce ordinary interaction—speaking, seeing, and hearing—adopting an outwardly unresponsive demeanor, and to seek peace through absorption in the Self.