Shloka 26
Purohita-Niyoga and the Brahma–Kṣatra Concord
Aila–Kaśyapa Saṃvāda
पुण्यस्य लोको मधुमान् घृतार्चि- हिरिण्यज्योतिरमृतस्य नाभि: । तत्र प्रेत्य मोदते ब्रह्मचारी न तत्र मृत्युर्न जरा नोत दुःखम्
puṇyasya loko madhumān ghṛtārci-hiraṇyajyotir amṛtasya nābhiḥ | tatra pretya modate brahmacārī na tatra mṛtyur na jarā nota duḥkham ||
កាស្យបៈ បានមានពាក្យថា៖ «លោកដែលកើតពីបុណ្យ មានរសជាតិផ្អែមល្ហែម និងគួរឲ្យរីករាយ—ភ្លឺដោយចង្កៀងប្រេងឃី (ghṛta) រលោងដូចមាស ហើយមាន “ផ្ចិត” (មជ្ឈមណ្ឌល) នៃអម្រឹត។ ពេលទៅដល់លោកនោះក្រោយស្លាប់ បុរសព្រហ្មចារីដែលមានវិន័យ រីករាយនៅទីនោះ; ព្រោះនៅទីនោះ មិនមានសេចក្តីស្លាប់ មិនមានចាស់ជរា ហើយក៏មិនមានទុក្ខដទៃទៀតឡើយ»។
कश्यप उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that disciplined brahmacarya and accumulated puṇya lead to an exalted post-mortem state characterized by joy and freedom from death, aging, and suffering—presenting ethical self-restraint as a direct cause of higher well-being.
Kaśyapa describes to his listener(s) the qualities of the puṇya-born realm: it is radiant and blissful, symbolically illuminated by ghee-flames and golden light, and it is portrayed as centered on ‘amṛta’ (deathlessness). He concludes that the brahmacārī, upon dying, reaches that realm and delights there.