Shloka 23
Rājā–Rāja-Śabda-Prabhavaḥ — The Origin and Rationale of Kingship and Daṇḍanīti
प्रसाद्य भगवन्तं ते देव लोकपितामहम् । ऊचुः: प्राज्जलय: सर्वे दुःखवेगसमाहता:,लोकपितामह भगवान् ब्रह्माको प्रसन्न करके दुःखके वेगसे पीड़ित हुए समस्त देवता उनसे हाथ जोड़कर बोले--
prasādya bhagavantaṃ te deva lokapitāmaham | ūcuḥ prāñjalayaḥ sarve duḥkhavegasamāhatāḥ ||
ភីស្មាបានមានព្រះវាចា៖ ពួកទេវតាបានធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់នោះ—ព្រះព្រហ្មា ជាបិតាមហាបុរសនៃលោកទាំងឡាយ—ពេញព្រះហឫទ័យ។ បន្ទាប់មក ទេវតាទាំងអស់ ដែលត្រូវទុក្ខវេទនាច្រេីនលើកលែង មកដល់ដោយដៃប្រណម្យ ហើយទូលព្រះអង្គថា—
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical posture: when afflicted by suffering, one should approach a worthy authority with humility and reverence. Even the gods model disciplined supplication (prāñjali) and seek guidance rather than acting from distress.
Bhishma narrates that the gods, overwhelmed by a wave of sorrow, first propitiate Brahmā, the grandsire of the worlds, and then address him with folded hands, setting up a request for counsel or intervention.