Shloka 8
Bhīṣma’s Hymn to Viṣṇu and Kṛṣṇa’s Criteria for Divine Self-Disclosure
अतसीपुष्पसंकाशं पीतवाससमच्युतम् । वपुहनिमिमीमस्ते मेघस्येव सविद्युत:
atāsīpuṣpasaṅkāśaṁ pītavāsasam acyutam | vapur aham imīmāṁs te meghasyeva savidyutaḥ ||
ភីෂ្មៈបានមានពាក្យថា៖ «ព្រះអង្គមានរូបកាយពណ៌ស្រអែម ដូចផ្កាអតាសី ហើយព្រះពស្ត្រពណ៌លឿងក៏បន្ថែមសោភា។ ព្រះអង្គមិនដែលធ្លាក់ចេញពីមហិមាទេវភាពរបស់ព្រះអង្គឡើយ។ ពេលឃើញព្រះអង្គ ខ្ញុំសន្និដ្ឋានថា ព្រះអង្គដូចពពកភ្លៀងដែលរុងរឿងដោយផ្លេកបន្ទោរ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse models devotional discernment: by contemplating the Lord’s visible signs—His unfallen majesty (acyuta) and auspicious beauty—one recognizes divine sovereignty and steadiness, encouraging faith and ethical steadiness grounded in dharma.
Bhishma addresses Acyuta (Krishna/Viṣṇu) in praise, describing His dark radiance and yellow garment, and likening His splendor to a rain-cloud illuminated by lightning—an image of awe, protection, and divine presence.