Shloka 21
मातुस्ते ब्राह्मणो भूयात् तव च क्षत्रिय: सुतः । परंतु तुम्हारा भाई ब्राह्मणस्वरूप एवं तपस्यापरायण होगा। तुम्हारे चरुमें मैंने सम्पूर्ण महान् तेज ब्रह्मकी प्रतिष्ठा की थी और तुम्हारी माताके लिये जो चरु था, उसमें सम्पूर्ण क्षत्रियोचित बल-पराक्रमका समावेश किया गया था, परंतु कल्याणि! चरुके बदल देनेसे अब ऐसा नहीं होगा। तुम्हारी माताका पुत्र तो ब्राह्मण होगा और तुम्हारा क्षत्रिय” || १९-२० >3॥ सैवमुक्ता महाभागा भर्त्रां सत्यवती तदा,पतिके ऐसा कहनेपर महाभागा सत्यवती उनके चरणोंमें सिर रखकर गिर पड़ी और काँपती हुई बोली--'प्रभो! भगवन्! आज आप मुझसे ऐसी बात न कहें कि तुम ब्राह्मणाधम पुत्र उत्पन्न करोगी”
mātus te brāhmaṇo bhūyāt tava ca kṣatriyaḥ sutaḥ |
«សូមឲ្យកូនប្រុសរបស់ម្តាយនាងក្លាយជាព្រាហ្មណ៍ ហើយសូមឲ្យកូនប្រុសរបស់នាងក្លាយជាក្សត្រយៈ។ តែបងប្រុសរបស់នាងនឹងមានសភាពព្រាហ្មណ៍ និងឧស្សាហ៍ក្នុងតបស្យា។ ខ្ញុំបានដាក់តេជៈព្រហ្មដ៏មហិមា ទាំងមូលក្នុងចរុរបស់នាង ហើយក្នុងចរុសម្រាប់ម្តាយនាង ខ្ញុំបានបញ្ចូលកម្លាំង និងវីរភាពសមនឹងក្សត្រយៈទាំងស្រុង។ ប៉ុន្តែ នាងកល្យាណី! ព្រោះការប្តូរចរុ វានឹងមិនដូច្នោះទៀតទេ៖ កូនរបស់ម្តាយនាងនឹងជាព្រាហ្មណ៍ ហើយកូនរបស់នាងនឹងជាក្សត្រយៈ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that sacred intentions and ritual allocations carry moral and causal force: altering or exchanging what is consecrated (through deceit or error) leads to outcomes that diverge from what was originally intended. Dharma here is tied to truthfulness and fidelity to ritual order.
Vāyudeva declares the resulting destinies of two sons—one to be brāhmaṇa-like and the other kṣatriya-like—after a disruption in the intended distribution of spiritual radiance and warrior power associated with consecrated offerings. The statement functions as a divine verdict on the consequences of the exchange.