Shloka 93
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
कृष्णव्रता: कृष्णमनुस्मरन्तो रात्रौ च कृष्णं पुनरुत्थिता ये । ते कृष्णदेहा: प्रविशन्ति कृष्ण- माज्यं यथा मन्त्रहुतं हुताशे
kṛṣṇavratāḥ kṛṣṇam anusmaranto rātrau ca kṛṣṇaṃ punar utthitā ye | te kṛṣṇadehāḥ praviśanti kṛṣṇam ājyaṃ yathā mantrahutaṃ hutāśe ||
ភីष្មៈមានព្រះវាចា៖ អ្នកដែលបានទទួលវ្រតនៃព្រះក្រឹષ્ણ—អ្នកដែលរំលឹកព្រះក្រឹષ્ણជានិច្ច ហើយសូម្បីតែពេលយប់ក៏ភ្ញាក់ឡើងវិញដោយមានព្រះក្រឹષ્ણក្នុងចិត្ត—ពួកគេក្លាយជារូបសម្បត្តិនៃព្រះក្រឹષ્ણ ហើយចូលរួមស្របគ្នានៅក្នុងព្រះក្រឹષ્ણ ដូចជាខ្លាញ់បរិសុទ្ធ (ឃី) ដែលបានថ្វាយជាមួយមន្ត្រ ចូលទៅក្នុងភ្លើង។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Single-pointed devotion expressed as disciplined remembrance (vrata + anusmaraṇa) transforms the devotee’s nature; such a person ‘enters’ Kṛṣṇa—i.e., attains intimate union or final refuge in the divine—like a properly consecrated oblation reaching the fire.
In Bhīṣma’s instruction in the Śānti Parva, he praises Kṛṣṇa-centered observance: devotees who continually remember Kṛṣṇa, even rising at night for renewed recollection, are described as becoming Kṛṣṇa-formed and merging into him, illustrated through the sacrificial image of ghee offered with mantra entering Agni.