Shloka 173
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
युकत्या सर्वात्मना55त्मानं तं॑ प्रपद्ये प्रजापतिम् । जो स्वयं शुद्ध हैं
yuktyā sarvātmanā ātmānaṃ taṃ prapadye prajāpatiṃ |
ភីស្មៈប្រកាសការចុះចូលទាំងស្រុងថា៖ ដោយបញ្ញាដែលច្បាស់លាស់ និងដោយអត្តសញ្ញាណទាំងមូល ខ្ញុំសូមចូលជ្រកកោនចំពោះព្រះអម្ចាស់នៃសត្វលោក ព្រាជាបតិ (Prajāpati)។ ព្រះអង្គសុទ្ធដោយខ្លួនឯង ផ្លូវទៅរកព្រះអង្គក៏សុទ្ធ; ព្រះអង្គមានសភាពហង្ស (Haṃsa) ជាព្រះអាត្មាដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃ “តត्” និងជាព្រះបរមេឋី អ្នកអភិបាលសត្វលោក។ ខ្ញុំកាត់ផ្តាច់ទំនាក់ទំនងទាំងអស់ពីគ្រប់ទិស ហើយភ្ជាប់ខ្លួនតែជាមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ដោយគ្រប់របៀប ខ្ញុំសូមចូលជ្រកកោនចំពោះ ស្រីក្រឹෂ್ಣ អ្នកជាអាត្មាសកល។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True refuge is taken with both clarity (yuktyā) and total commitment (sarvātmanā). The verse teaches that surrender to the highest protector (Prajāpati) is an ethical reorientation: withdrawing reliance from lesser supports and grounding one’s life in the pure source of order and guardianship.
In the Śānti Parva’s instruction-setting, Bhīṣma speaks as a teacher on dharma and spiritual conduct. Here he voices a personal vow-like statement of taking refuge in Prajāpati, exemplifying the devotional and contemplative posture that undergirds his broader counsel.