Shloka 153
Bhīṣma’s Śara-śayyā Stuti to Vāsudeva and Yogic Preparation for Dehotsarga
Body-Relinquishment
भीष्म: परमधर्मात्मा वासुदेवम थास्तुवत् । ध्यान करते-करते वे हृष्ट-पुष्ट स्वरसे भगवान् मधुसूदनकी स्तुति करने लगे। वाग्वेत्ताओंमें श्रेष्ठ
vaiśaṃpāyana uvāca | bhīṣmaḥ paramadharmātmā vāsudevam athāstuvat | dhyānaṃ kurvan kramāt hṛṣṭa-puṣṭa-svarasaḥ sa bhagavantaṃ madhusūdanaṃ stotuṃ pravavṛte | vāg-vettṝṇāṃ śreṣṭhaḥ śaktimān paramadharmātmā bhīṣmaḥ karābhyāṃ añjaliṃ kṛtvā yogeśvaraṃ padmanābhaṃ sarvavyāpinaṃ vijayaśīlaṃ jagadīśvaraṃ vāsudevaṃ evaṃ stutiṃ ārabhata |
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ភីស្មៈ អ្នកឈរជាប់ក្នុងធម៌ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ បានចាប់ផ្តើមសរសើរ វាសុទេវៈ។ ខណៈដែលគាត់បន្តសមាធិ សំឡេងរបស់គាត់កាន់តែច្បាស់ និងពេញដោយសេចក្តីរីករាយ ហើយគាត់បានលើកតម្កើង ព្រះមធុសូទនៈដ៏ព្រះគុណ។ ភីស្មៈ អ្នកឯកទេសក្នុងវាចា មានអំណាច និងមានធម៌ដ៏លើសលប់ បានប្រណម្យដៃដោយក្តីគោរព ហើយចាប់ផ្តើមបទសរសើរដល់ វាសុទេវៈ—ព្រះអម្ចាស់នៃយោគៈ ព្រះមានផ្កាឈូកជាផ្ចិត (Padmanābha) ព្រះសព្វវ្យាបី ជ័យជំនះជានិច្ច និងជាព្រះអម្ចាស់នៃលោក។
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage frames devotion as an ethical culmination: Bhīṣma, renowned for dharma and disciplined speech, turns to meditative praise of Vāsudeva, presenting reverent remembrance of the divine as a fitting, dharma-aligned act—especially at life’s threshold.
Vaiśaṃpāyana narrates that Bhīṣma, absorbed in meditation, becomes inwardly uplifted and begins a formal hymn to Kṛṣṇa/Vāsudeva, addressing him with exalted epithets (Yogeśvara, Padmanābha, Sarvavyāpin, Jagadīśvara) and initiating a sustained stuti.