Shloka 11
Śānti Parva Adhyāya 43 — Yudhiṣṭhira’s Stuti of Kṛṣṇa
Assembly Hymn of Many Names
सम्राड् विराट् स्वराट् चैव सुरराजो भवोद्धव: । विभुर्भूरतिभू: कृष्ण: कृष्णवर्त्मा त्वमेव च
samrāḍ virāṭ svarāṭ caiva surarājo bhavoddhavaḥ | vibhur bhūr atibhūḥ kṛṣṇaḥ kṛṣṇavartmā tvam eva ca ||
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ «ព្រះអង្គជាសម្រដ្ឋ—ជាវិរាដ និងស្វរាដផង—ហើយព្រះអង្គជាព្រះឥន្ទ្រៈ ព្រះរាជានៃទេវតា។ ពីព្រះអង្គ សកលលោកនេះបានកើតឡើង ហើយក្នុងព្រះអង្គវាត្រូវបានទ្រទ្រង់។ ព្រះអង្គជាព្រះម្ចាស់សព្វទី ស្ថិតស្ថេរជាមូលដ្ឋាននៃសត្តា លើសពីរូបរាង។ ព្រះអង្គជាក្រឹષ્ણៈ អ្នកទាក់ទាញសត្វទាំងអស់មកកាន់ព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គក៏ជាក្រឹષ્ણវર્ત្មា—ផ្លូវភ្លើង—ទាំងអស់នេះគឺព្រះអង្គតែមួយ។»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the unity of divine reality: the one Supreme is praised as simultaneously cosmic (Virāṭ), self-sovereign (Svarāṭ), ruler of the gods (Indra), the source of the universe, and the formless, all-pervading ground of being—implying that many divine names and functions ultimately refer to one reality.
In the Śānti Parva’s reflective setting, Vaiśampāyana reports a hymn-like praise in which the addressed deity is exalted through a chain of epithets, identifying him with major cosmic and Vedic powers (Indra, Agni) and with Kṛṣṇa, to emphasize supreme lordship and the origin of the world.