Shloka 14
अहमात्मानमात्मस्थो मार्गमाणो55त्मनो गतिम् । वासार्थिन महाप्रज्ञं चलच्चित्तमुपास्मि ह
aham ātmānam ātmastho mārgaṇo ’tmanaḥ gatim | vāsārthin mahāprājñaṃ calacittam upāsmi ha ||
ព្រាហ្មណ៍បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានដកខ្លួនចេញពីវត្ថុអារម្មណ៍ ហើយស្ថិតនៅក្នុងអាត្មានៃខ្លួនឯង ដើម្បីស្វែងរកគោលដៅដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតរបស់ជីវាត្មា—ព្រះព្រហ្ម (Brahman) អាត្មាខ្ពស់បំផុត។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ខ្ញុំនៅតែ ‘បម្រើ’ ចិត្តដ៏រវើរវាយនេះ ដែលមានបញ្ញាច្រើន ហើយតែងស្វែងរកទីលំនៅក្នុងជីវិតគ្រួសារ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមិនត្រូវបានចងដោយការចាប់អារម្មណ៍ទេ ហើយក៏មិនត្រូវបានកំណត់ដោយការស្អប់ខ្ពើមដែរ; ខ្ញុំខិតខំរកសេរីភាពខាងក្នុង ខណៈដែលទទួលស្គាល់ចលនាទម្លាប់របស់ចិត្ត»។
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Even when one turns away from sense-objects and seeks the highest realization (ātmanaḥ gati), the mind remains restless and habit-driven. The teaching is to recognize this instability without falling into either attachment or aversion, and to continue disciplined inner practice—observing, training, and redirecting the mind toward the Self.
A Brahmin speaker describes his inner state: he is engaged in the quest for the supreme Self while simultaneously dealing with a clever, wandering mind that keeps inclining toward ‘dwelling’ in worldly life. He frames this as a lived tension of spiritual pursuit—neither indulgence nor hatred, but ongoing practice amid mental fluctuation.