Shloka 333
Prāyaścitta-vidhāna: Tapas, Dāna, Vrata, and Proportional Expiation (प्रायश्चित्तविधानम्)
अपेयाश्षाप्यभ क्ष्याक्ष ब्राह्मणैर्गुहमेधिभि: । “खीर, खिचड़ी, फलका गूदा और पूए यदि देवताके उद्देश्यसे न बनाये गये हों तो गृहस्थ ब्राह्मणोंके लिये खाने-पीने योग्य नहीं हैं
apeyāḥ śāpyabha-kṣyākṣā brāhmaṇair gṛha-medhibhiḥ | kṣīra-khicāḍī-phalakā-gūda-pūā yadi devatā-uddeśyena na kṛtāḥ, na gṛhastha-brāhmaṇānāṃ bhojya-peyāḥ ||
វ្យាសៈបានមានព្រះវាចា៖ សម្រាប់ព្រាហ្មណ៍ដែលរស់នៅជាគ្រួសារ អាហារ និងភេសជ្ជៈខ្លះៗមិនត្រូវចាត់ទុកថាសមស្របសម្រាប់បរិភោគទេ លុះត្រាតែបានរៀបចំដោយមានទេវតាជាគោលបំណង។ ដូចជា ម្ហូបទឹកដោះ (ខៀរ), ខិចឌី (បាយលាយសណ្តែក), បង្អែមពីសាច់ផ្លែ ឬនំផ្លែ, និងនំចៀន (pūā) — បើមិនបានធ្វើជាអំណោយបូជាឬដោយចេតនាបរិសុទ្ធទេ គួរត្រូវចាត់ទុកថាមិនសមស្របសម្រាប់ញ៉ាំផឹក។ គោលធម៌គឺថា អាហាររបស់គ្រួសារមិនត្រូវគ្រប់គ្រងដោយចំណង់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែដោយវិន័យនៃពិធី និងការថ្វាយ—អាហារក្លាយជាសមស្របនៅពេលស្របតាមធម៌ និងការគោរពចំពោះទេវតា។
व्यास उवाच
Educational Q&A
A householder Brahmin’s eating is regulated by dharma: foods become proper when prepared with sacred intention—especially as offerings or with the gods in view—rather than merely for personal enjoyment.
Vyāsa is laying down a normative rule within a dharma-discussion: he lists certain common dishes and states that, for household Brahmins, they are not to be consumed if they were not prepared for a divine purpose (i.e., not connected to offering/ritual intent).