Shloka 5
Adhyāya 353 — Kathā-prāmāṇya (Authority of Transmission) and the Brāhmaṇa’s Ascetic Resolve
विश्वमूर्धा विश्वभुजो विश्वपादाक्षिनासिक: । एकक्षरति क्षेत्रेषु स्वैरचारी यथासुखम्
viśvamūrdhā viśvabhujo viśvapādākṣināsikaḥ | ekakṣarati kṣetreṣu svairacārī yathāsukham ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ព្រះអង្គមានសកលលោកជាក្បាល មានសកលលោកជាដៃ មានសកលលោកជាជើង ជាភ្នែក និងជាច្រមុះ។ ព្រះអង្គធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់គ្រប់វិស័យនៃការមានស្រាប់ ដោយសេរី តាមព្រះហឫទ័យ ដោយសុខសាន្ត»។
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse presents the Supreme principle as all-pervading and cosmic in form—every limb and faculty of perception is the universe itself. It implies that the ultimate reality (the One Imperishable) is not confined to a single body or place but moves through all ‘fields’ (kṣetras), transcending limitation and acting in complete freedom.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs on higher dharma and liberation-oriented knowledge. Here he describes the nature of the supreme being/self in expansive, cosmic terms, emphasizing omnipresence and sovereignty over all domains of existence.