Shloka 21
Adhyāya 352: Brāhmaṇa–Nāga Saṃvāda — Uñchavrata-niścaya
Dialogue and the Resolve to Practice Uñchavrata
गन्धर्वैरप्सरोभिश्व सततं संनिषेवितम् । उत्सृज्येमं गिरिवरमेकाकी प्राप्तवानसि
gandharvair apsarobhiś ca satataṁ saṁniṣevitam | utsṛjya imaṁ girivaram ekākī prāptavān asi, kim kāraṇam |
ភីṣ្មៈបានមានពាក្យថា៖ «ភ្នំដ៏ប្រសើរនេះ តែងតែមានគន្ធರ್ವ និងអប្សរាសមកបម្រើជានិច្ច។ ហេតុអ្វីបានជាព្រះអង្គបោះបង់លំនៅដ្ឋានដ៏អធិរាជ—ដែលគ្មានឃ្លាននិងស្រេក—ដែលទេវតា អសុរ និងឥសីមានពន្លឺអស្ចារ្យអស្ចារ្យ តែងតែឈររង់ចាំបម្រើព្រះអង្គ ហើយមកទីនេះតែម្នាក់ឯង?»
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse frames a dharmic inquiry: when someone leaves a blissful, well-served, need-free state for solitude and hardship, the motive must be examined. It highlights that ethical-spiritual choices are judged by intention and purpose, not merely by external comfort or status.
Bhīṣma addresses a solitary arrival on a great mountain, expressing surprise that the person has left a superior abode attended by celestial beings. He asks the reason for this renunciant movement from a privileged, desire-free environment to lonely mountain life.