Shloka 9
अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
वैशम्पायन उवाच वेदार्थान् वेत्तुकामस्य धर्मिष्ठस्य तपोनिधे: । गुरोमें ज्ञाननिष्ठस्य हिमवत्पाद आसत:
vaiśampāyana uvāca | vedārthān vettukāmasya dharmiṣṭhasya taponidheḥ | guro me jñānaniṣṭhasya himavatpāda āsataḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ «ឱ ព្រះរាជា! គ្រូរបស់ខ្ញុំ ជាអ្នកប្រកបដោយធម៌យ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់ ជាគំនរតបស្យា និងមាំមួនក្នុងជ្ញាន។ កាលមុន ព្រះអង្គបានស្នាក់នៅជើងភ្នំហិមាល័យ ដោយប្រាថ្នាចង់ដឹងន័យពិតនៃវេដៈ»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates the ideal of a teacher who unites dharma (righteous conduct), tapas (disciplined austerity), and jñāna (steadfast pursuit of truth). It frames Vedic study not as mere recitation but as a quest for the Vedas’ real purport, pursued through ethical life and inner discipline.
Vaiśampāyana begins a recollection about his guru, describing how the teacher lived at the foot of the Himālaya with the intention of understanding the meanings of the Vedas—setting the scene for a tradition of instruction rooted in ascetic study.